هواللطیف

انسان که سکوت می‌کند افکارش در خودش جمع می‌شود؛ آن مطلوبی که در انسان به صورت‌های‌ متفرق و شکسته و کثیر جلوه می‌کند، همه کم‌کم‌ جمع می‌شود، و به واسطه آرام گرفتن نفس در اثر سلوک آن شکستگی‌ها و موج‌ها‌ از بین می‌رود؛‌ انسان نفس را تماشا می‌کند‌ که این آب در نفس آرام گرفته و ساکن و صامت شده و عکس ماه و خورشید در او می‌درخشد.

اما اگر انسان سکوت را رعایت نکرد و چشم به هر جا دوخت و زبان به هر چه باز شد و هر سخنی از دریچه گوش به ذهن رسید، این ذهن همین طور در این عالم پخش و پلا است؛ جلوه‌های‌ خدا را در هر موجودی می‌بیند، ولی کور و نابینا است و آنها را درست نمی‌بیند،‌ بلکه به صورت شکسته و درهم می‌بیند…

آیین رستگاری، ص۱۶۵

 

Advertisements