درباره خویشتن خویش اندیشیدن ، وحشتناک است .

اما این تنها راه صمیمانه کار است :

اندیشیدن درباره خویشتن خویشم بدانگونه که هستم ،

اندیشیدن به جنبه های زشتم ،

اندیشیدن به جنبه های زیبایم ،

و در شگفت شدن از آنها .

چه آغازی میتواند محکم تر و استوار تر از این باشد ؟

از چه چیزی میتوانم رشد خود را آغاز کنم

جز از خویشتن خویشم ؟

 پی نوشت :  
                          دلواپس شادمانی تو هستم  . مهدیه . شهریور 88

Advertisements